صرف‌‌نظر از اين كه آيا زبان فارسي‌تابع قواعد و دستورالعمل‌هاي خاصي هست كه بر اساس آن‌ها بتوان به توسعه آن مطابق با نيازهاي ناشي از دست آوردهاي جديد بشري انديشيد و واژه سازي كرد يا نه ، نكته ديگري وجود دارد وآن نقش رسانه‌ها در استفاده از واژه‌ها و نيز به عنوان معيار براي درست سخن‌گفتن و درست‌انديشيدن است .

فرهنگ شناسنامه يك جامعه و‌فرآيند تمام كنش‌ها و واكنش‌هاي انساني در آن جامعه است و شخصيت و هويت جامعه با آن مشخص مي‌شود. چنان‌چه عناصر مختلف فرهنگ ـ در ارتباط با هم ـ كل به‌هم پيوسته‌اي را تشكيل دهندكه اجزاي آن معرف ومكمل هم باشند، در تعامل با فرهنگ‌هاي بيگانه اعم از مهاجم وغيرآن خواهد توانست با اخذ و بازسازي منطقي آن بخش ازعناصر موثر فرهنگ غير خودي كه بتوانند در رشد و پويايي فرهنگ خودي موثر باشند، بر غناي فرهنگي بيفزايد. طبعاً چنين فرهنگي مي‌تواند به نيازهاي نسلي و عصري پاسخ دهد و ضمن حفظ هويت و اصالت افراد و جامعه ، از مزاياي آن‌چه در خارج از مرزهاي فرهنگي مي‌گذرد نيز به عنوان تجربه بشري برخوردار باشد